Ik wacht nog steeds op een Switch 2 update.
Cyberpunk gisteren uitgespeeld, inclusief alle content binnen de door mijn V gekozen route. Het viel me toch een beetje tegen. De DLC
Phantom Liberty was duidelijk het beste gedeelte en de base game was gewoon goed. Eén ding doet Cyberpunk wel heel goed: het spel ziet er fantastisch uit. Mooiste SF wereld die ik ooit heb gezien. Path tracing, HDR maar ook het design van de wereld zelf etc etc... het draagt allemaal extreem bij aan een sfeervol plaatje. Veel unieke textures ook. Ook op het gebied van audio heb ik weinig te klagen. Echt een overload aan allerlei omgevingsgeluiden die je associeert met een mega stad (luide muziek en reclame campagnes, toeterende auto's etc). Toch een puntje van kritiek: de karakter modellen vond ik toch soms wat zwak, i.i.g. de animaties. Sommige dialogen komen daardoor wat gerobotiseerd over en ook de gelaatsuitdrukkingen zijn niet al te uitgebreid. Minder belangrijke NPCs zien er sowieso niet zo indrukwekkend uit. Dit valt gewoon op, te midden van zo'n mooie omgeving. En ik was niet kapot van de stem van Panam. Ben ik de enige? Ze.Articuleert.Zo.Hakkelend.In.Haar.Dialogen.
De moment-tot-moment gameplay is wat mij betreft ook gewoon goed en voor een RPG/shooter vind ik het het shooter (of actie) gedeelte beter dan de concurrentie. De combat flowt prettig en je hebt niet (sterk) het gevoel dat V door allerlei statistieken wordt afgeremd. Richtkruis op de tegenstander betekent raak schieten, niet een kans om te raken. Gevechtsanimaties zijn goed en je kunt allerlei gave moves uithalen zoals in de lucht dashen, van een afstandje tegenstanders en turrets hacken of met sommige wapens door muren heen schieten. Tegenstanders in mootjes hakken met je katana behoort ook tot de mogelijkheden en wanneer je een granaat op een groepje tegenstanders gooit vliegen de lichamen in het rond. Tot zover positief.
De zwakke punten vind ik vooral zitten in het open world design, schrijfwerk en bugs. Het spel brengt urgentie aan door o.a. de hoofdmissie te laten gaan over een chip in V's hoofd die uiteindelijk zijn leven zal vernietigen. Als in: V verliest zijn persoonlijkheid en Johnny Silverhand (Keanu Reeves) neemt het over. Punt is alleen: in werkelijkheid voelt deze situatie nooit levensbedreigend. De missies worden als een icoontje op de kaart aangekondigd, maar bestaan in een "time bubble". Simpel gezegd: je krijgt pas last van de chip zodra je deze missies opstart, maar wanneer je dat niet doet heb je alle tijd om... tja letterlijk alle andere missies in het spel op te pakken. En ook alleen IN een beperkt aantal missies heb je last van deze chip. Waar is dan de consequentie gebleven? Ik vind dit vaak een zwak punt in open world games. In Pillars of Eternity 2 kan ik me nog herinneren hoe een goddelijke macht eilanden vernietigde, maar hee jouw karakter heeft meer behoefte aan het redden van katten uit bomen en het helpen van omaatjes met oversteken. Die goddelijke macht wacht wel op je. "The world is your oyster" wordt weleens in een open world game gepreekt, maar dan is mijn reactie: e
en keuze zonder consequentie is niet een betekenisvolle keuze. En dat is hoe ik 70%-80% van Cyberpunk heb ervaren: mooie facade, maar ik had te vaak het gevoel dat het allemaal weinig betekende. Of dat mijn karakter uiteindelijk toch weinig keuzevrijheid had, ondanks dat dit wel als zodanig wordt verkocht. Karakter motivaties vond ik overigens ook niet altijd even sterk. In dit spel gebeuren vaak dingen omdat ze moeten gebeuren, niet omdat het altijd logisch is of de context zo sterk is uitgelegd. Het spel heeft enerzijds haast om tot de volgende explosieve plotpoint te komen en besluit dan allerlei details over te slaan. Op andere momenten wordt er dan weer oeverloos geouwehoerd over navenante details waarbij ik als speler denk "kom op, nu doorgaan". Inclusief wuivende handbeweging van mij naar het scherm haha. Of soms wordt iets uitgelegd wat je letterlijk zojuist hebt zien gebeuren. "Zag je dat V? We hebben het gebouw opgeblazen!!!" terwijl V het gebouw voor zijn neus ziet instorten. Ja, gast ik weet het. Ik ontwijk letterlijk het neerstortende puin! Ik mis op dat moment denk ik vooral nuance in Cyberpunk. Het spel heeft naar mijn smaak te vaak een
alles of niets mentaliteit. En vertrouwt blijkbaar ook niet de speler om dingen zelf te begrijpen.
Daarnaast is het spel te gemakkelijk/slecht gebalanceerd. Ik heb Cyberpunk op "hard" gespeeld, de de één na hoogste moeilijkheidsgraad. Met gamepad (voor mij lastiger). Begrijp me niet verkeerd: ook ik vind het leuk wanneer mijn karakter na een tijdje OP wordt. Maar mijn V was al OP na ongeveer 30 - 40 uur. Ik had bij uitspelen uiteindelijk tegen de 160 uur speeltijd op de klok staan en vertrouw mij maar dat 100+ uur OP voelen eigenlijk best saai is. Je kunt ook bijna niet anders dan OP worden in dit spel met zulke sterke abilities + equipment + bakken en BAKKEN credits (geld). Het grootste probleem is dat Cyberpunk niet goed weet hoe het hiermee moet omgaan. En dus wordt het hele concept van een gezonde uitdaging simpelweg de deur uit gegooid rond de klok van 40 uur speeltijd. V wordt daarna alleen maar sterker, terwijl tegenstanders achterblijven. En misschien zit het probleem nog niet eens bij de tegenstanders, maar vooral bij de economie in het spel. Als in: er is praktisch geen economie. Mijn karakter is zelden zo rijk geweest als in Cyberpunk. Ik denk dat ik op het einde met nog steeds 3 - 4 miljoen credits in mijn pocket rondliep, niet wetende wat ik daarmee moest doen. Nog meer auto's en huizen kopen? De sterkste wapens vind je toch wel en dat geldt ook voor de meeste andere iconische equipment. Iets upgraden? DONE (zonde nadenken, toch mats genoeg). Hoe verdien je zoveel geld? Door gewoon alle wapens van de grond te rapen, de hoogste tier voor mats af te breken en de rest te verkopen.
Zo gemakkelijk is het om de economie in Cyberpunk te breken.
Als laatste: ik vind dat er nog steeds teveel bugs in het spel zitten, zelfs na jarenlang update na update. Niets dat het spel gelukkig onspeelbaar maakt, maar voor mijn smaak moest ik te vaak mijn savegame opnieuw laden om door de grond zakkende items of NPCs te repareren. Af en toe werd V door een email benaderd met een reactie op een quest die hij al tig uren eerder had opgelost. Of soms ook niet had gedaan haha. Of er werd in een dialoog naar een eerder gesprek verwezen waarbij ik later dacht "he wat, heb ik jou echt al eerder ontmoet?". Ik snap het: V is soms een beetje de kluts kwijt, maar als speler ben ik liever goed geïnformeerd over mijn acties. En dat geldt dubbel bij zo'n uitgebreid spel als Cyberpunk waarbij het gemakkelijk is dingen te vergeten na tientallen uren speeltijd.
Ik denk dat dit alles bijdraagt aan hoe ik de laatste scene in Cyberpunk heb ervaren, één van de vijf eindes. Ik zal niet teveel verklappen maar laten we zeggen dat V kijkt naar een ondergaande zon boven Nightcity. Ik dacht bij mijzelf: "mooi plaatje", maar verder voelde ik er weinig bij. En dat gebeurd mij zelden bij een game waarin ik zoveel tijd heb geïnvesteerd. Toch best jammer na dik 150 uur spelen. Cyberpunk vermaakt verder prima, maar echt bijblijven? Memorabel? Ik heb games gespeeld met één tiende van het budget en speeltijd die mij meer zijn bijgebleven.
Cyberpunk blaast hoog van de toren. Maakt het zeker audiovisueel waar, speelt lekker weg maar mist uiteindelijk vooral ziel. En dat is toch best ironisch bij een spel dat behoudt van de ziel als centraal thema heeft.
Eindscore:
Cyberpunk: 8/10
Phantom Liberty: 8.5/10
EDIT: Nog een best hoge eindscore eigenlijk, maar gevoelsmatig kan ik het spel niet lager waarderen. "Gewoon goed", maar zeker niet een must play game voor iedereen. De audiovisuele presentatie brengt de eindscore een paar tienden omhoog. Phantom Liberty vond ik iets beter omdat het kleiner en dus meer gefocused is en meer uitdagende keuzes aanbrengt in quests (alhoewel soms erg geforceerd). Dat komt de gameplay in de DLC ten goede. Afsluitend: hoe zou Cyberpunk zijn geweest als CDPR het hele open world design had weglaten en spel alleen zou plaatsvinden rond de main quests? Hot take: waarschijnlijk wel een stuk boeiender.
Dankjewel voor het lezen.
Klik om te vergroten...
